Надзька-варатар
Ніхто не памятаў, калі ў пасёлку пабудавалі стадыён. Ён зда-ваўся бязмежным: пачатак яго вынырваў з тайгі, за пасёлкам хаваўся край стадыёна.
Тут працвітаў сібірскі футбол з анучным мячом, які, абкру-ціўшыся вакол голай нагі, хутка рваўся. Таму часта ў самы раз-гар гульні мяч даводзілася зашываць ніткамі, што ўваходзіла ў абавязак дзяўчынкі.
Надзька была ў нас найлепшым галкіперам, ці варатаром. Яе шанавалі і баяліся ўсе нашы футбалісты. Надзька брала мячы, якія прабіваліся з любога становішча. Яна ўмела свістаць так, што ў прахожых бровы лезлі на лоб і падала з галавы шапка.
Калі ж Надзька часам пачынала задзіраць нос, яе адразу ста-вілі на месца, называючы дзіравым варатаром. Справа ў тым, што там, дзе павінны знаходзіцца вароты, заўсёды была толькі дзірка ў плоце. Але з любым, хто спрабаваў замахнуцца на яе годнасць, Надзька магла ўступіць у бойку.
Категория: Тэксты дыктантаў | Добавил: Admin (26.06.2020)
Просмотров: 213 | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
Имя *:
Email *:
Код *: