Ноччу на Нарачы
Гарэў касцёр. Доўгія языкі агню ласкава абхоплівалі пачар-нелае вядро, у якім варылася юшка.
Калі полымя разразала цемру ночы, можна было добра раз-гледзець старога рыбака. Ён ляжаў, абапёршыся на локаць, у расшпіленай вышытай кашулі, падпяразаны саматканым по-ясам з кутасамі1. Загарэлы, як бронза, твар старога каля вачэй і на лбе ўкрыты глыбокімі маршчынамі. Задумлівыя вочы пад калматымі бровамі гаварылі аб светлым розуме і вялікім сэрцы гэтага чалавека.
3 возера часам наскокваў парывісты вецер. Тады шум сасно-вага бору змешваўся з дзіўнай мелодыяй пляскання хваль, што набягалі на пясчаны бераг.
Рыбак падрабязна расказваў нам пра возера Нарач, якое ляжыць у маляўнічай катлавіне. На паўночным беразе яго ўзвы-шаюцца высокія ўзгоркі, а на поўдні стаяць сасновыя бары. На ўсходзе да возера падступаюць балоты, сярод якіх прабівае сабе шлях глыбокая рака Нарачанка. У пахмурнае надвор'е супраць-леглага берага амаль не відаць, і возера тады нагадвае марскую затоку.

 

Категория: Тэксты дыктантаў | Добавил: Admin (26.06.2020)
Просмотров: 205 | Рейтинг: 0.0/0
Всего комментариев: 0
Имя *:
Email *:
Код *: