Трывога
Трывога
Сонца яшчэ не ўзышло. Начны туман, чапляючыся за пушы-стыя елкі, ціха спаўзаў на зямлю. Лес прытаіўся, заціх.
Прадчуванне незразумелай трывогі глыбока закралася ў ду-шу лесніка. Ён выйшаў на ганак, прыслухаўся. Здалёк пачуў-ся ціхі, нарастаючы грукат капытоў. Тонкі слых без цяжкасці вызначыў: едуць двое. Ляснік здзівіўся. У гэтых далёкіх глухіх мясцінах усё радзей з'яўляліся людзі. Стары даўно ўжо нікога не бачыў. Ён вартаваў княжацкі лес, а дакладней — жыў у ім. Людзі забыліся на старога, а ён забыўся на людзей. Жывучы ся-род прыроды, птушак і звяроў, ён навучыўся разумець іх лепш, чым людзей. Без слоў. Ды і навошта словы, з кім гаварыць? Вясною бачыў, як плачуць бярозы, як ажывае лес, а ўвосень чуў, як жоўта-чырвонае лісце, ахутваючы зямлю, напявае ёй развітальную калыханку.Тым часам тупат набліжаўся. На паляне з'явіліся княжацкія служкі.
Категория: Тэксты дыктантаў | Добавил: Admin (06.06.2014)
Просмотров: 3733 | Комментарии: 4 | Рейтинг: 2.0/1
Всего комментариев: 1
1 Никита  
0
Хороший рассказ

Имя *:
Email *:
Код *: